Tallón monta unha armazón novelesca para ironizar sobre a vida cotiá de unha de tantas familias que andan atarefadas en labores que parecen imprescindibles cando non son máis que un xogo no que as pezas a destruír somos os mesmos que poboamos este mundo inventado para convencernos que a vida ten que ser así. Como en moitas das súas obras a propia estrutura forma tamén parte da trama cun final inesperado.