«Búscase persoa sensible e traballadora para espertar un xardín nunha leira no Empordán. Absterse persoas alegres e entremetidas», di o anuncio que Iris ve na florería do seu tío pouco despois de deixar ao seu noivo e o seu traballo nun banco. Por desgraza, cumpre coas condicións: a alegría é un ben escaso na súa vida e bastante ten cos seus problemas para entremeterse nos doutros. Ese mesmo día, os seus amigos convéncena para que salga a afogar as penas e unha estraña pitonisa lelle unha man de cartas tan peculiares como ela, pois o que se debuxa alí son varias flores. Están a sinalarlle un destino? E, chámao premonición ou coincidencia, a súa avoa materna era do Empordán, alí pasaron moitos veráns de nenas e había albáfega no limiar da súa casa para escorrentar as desgrazas. Algo sabe de flores, encantáballe de nena ir axudar ao seu tío. Que pode perder?