Bibliografía: p. 357-371

Ensaio que nos devolve a mirada cara á nosa orixe, e lévanos a descubrir como a arte, lonxe de ser unha mera creación cultural, é unha necesidade biolóxica profundamente arraigada nos seres humanos. A través dunha proposta revolucionaria, a autora mostra como a arte e o amor comparten unha orixe evolutiva común, ambos os nados da necesidade de establecer conexións emocionais para garantir a nosa supervivencia. Dissanayake explora como os primeiros intercambios entre nai e fillo, baseados en ritmos e movementos sensoriais, deron lugar a expresións artísticas como a música, a danza e os rituais. E, partindo desta premisa, realiza a que sexa quizá a afirmación máis controvertida e interesante do seu pensamento: que levar a cabo actividades artísticas levaría aos nosos antepasados homínidos —tanto como socializar, obter alimento ou outras destrezas ancestrais— a ser seleccionados e a prosperar nas súas vidas. [Ed.}