Esta é unha novela doutro tempo, pero non porque estea escrita de ningún modo clásico nin pretenda emparentarse con melodías pasadas, senón porque busca (e conquista) unha transcendencia que é xa moi pouco habitual na literatura. O máis novo en Blas de Umbe non é a historia familiar e máis ou menos costumista que se desprega no argumento, senón a posición filosófica que, decididamente, toma fronte á vida: ese afán de mellora e ascensión por parte dun modesto can que se ve encerrado na súa natureza de mascota, abrigado e protexido por moitísimo amor pero tamén limitado a expresarse ante os seus con ladridos insuficientes.