A creación da web é unha historia de liberdade, un espazo dixital no que todo pode estar vinculado a todo. Porque a omnivinculación é, ante todo, un ideal, un desexo de liberdade. Treinta anos despois, chegouse a un límite grotesco: os mortos néganse a descansar e transfírense a soportes dixitais; os vivos néganse a morrer e están obsesionados con perfeccionarse e permanecer. Morrer é algo primitivo, o civilizado é seguir vinculándose sen parar, a outros corpos, outras entidades, outros planos. Neste ensaio, lúcido e mordaz, Raquel Ferrández explora as modalidades do desexo e as súas pulsións de vida e morte nun mundo que se presenta como unha extensión da web, onde é posible vincularse infinitamente, de forma inmediata e simultánea, e onde o transhumanismo, o capitalismo da vixilancia, a intelixencia artificial ou a tecnosabiduría tentan eliminar o impacto do que significa estar sós.