Esta historia empeza como un conto de fadas: fai máis de setenta anos, noutro tempo e, desde logo, noutro mundo. Nun pobo moi preto dunha montaña agreste, entre as ruínas dun convento comido polos séculos e a hedra, un neno agudo acompaña á súa nai para sementar uns surcos de feixóns. Alí, o pequeno José María aprende a primeira dunha serie de leccións que lle acompañarán toda a vida: recóllese o que se sementa. E el, José María Pérez, animado por un entusiasmo sen límites e unha capacidade de traballo homérica, segue sendo un sembrador incansable.
Neste libro, co seu peculiar estilo, benhumorado e sabio, cun chisco de fantasía e moito, moitísimo sentido do humor, o pequeno José María, pero tamén o Gran Peridis, realiza un repaso vital desde a súa infancia rural na montaña palentina durante a posguerra. Sobre todo, ofrece unha homenaxe a todas aquelas persoas que axudaron e deixáronse axudar, que cambiaron a súa vida á vez que participaban na restauración de monumentos e comarcas, pero tamén de todo un país que por primeira vez na súa historia miraba ao futuro con esperanza…