«Teño unha foto do casamento dos meus pais, el con traxe escuro e o pelo peiteado á gomina. Ela de traxeciño claro e unha boina (cun moño grande, a cadros), o sorriso perfecto, os ollos baixos, unha carteira pequena nunha man (a outra man enlazada á man do meu pai).» Así empeza esta delicada e profunda evocación familiar que tamén é unha historia colectiva, contada por unha voz que rememora ou imaxina a vida dos seus devanceiros que chegaron a terras americanas desde Europa en busca dunha oportunidade. A tatarabuela que viaxou na adega dun barco, a avoa que fregou os chans dunha igrexa, a nai que ensinaba á xente do pobo para ler. E como elas tanta xente. Unha memoria íntima e colectiva, a dunha liñaxe e a súa resistencia. A lectura deste álbum permite mergullarse nunha atmosfera histórica sen idealización, cargada de matices; luces e sombras que as páxinas en sepia ao comezo do libro —ilustradas por Santiago Guevara— retratan con mestría. E se o texto de Andruetto ancórase no pasado, Guevara tráeo ao presente, o dos migrantes que coñecemos ou que quizá non vemos, o seu desarraigamento e a procura non xa de oportunidades senón da supervivencia máis elemental. Unha viaxe de ida e volta, do texto á imaxe e outra vez nun movemento cíclico; do pasado de tantos homes e mulleres que viñan de Europa ao presente dos migrantes africanos que se lanzan ao mar para chegar a Europa, que non é a terra prometida aínda que non se poida vivir sen esa promesa. O contraste é cru. Genealogía é unha obra literaria e visual onde a dor e a beleza coexisten, e onde pasado e presente dialogan e interpélannos.