Ao longo destas páxinas, analiza unha sociedade marcada polo medo, a mentira e a culpa. Vivimos para enriquecer a quen nos causa problemas, a quen nos vende produtos que non necesitamos e a quen nos etiquetan para que sexamos unha sociedade homoxénea e emboubada.
Sen dar consellos de ningún tipo, o autor pide ao lector que non morda o anzol do poder, que non sexa un monicreque nin un pelele, e que se arrime aos libros de Cervantes para deixar de ser un ignorante.
«As túas verdades non interesan a ninguén: interesan as túas miserias, os teus fracasos e as túas debilidades. A verdade só se revela e coñécese cando non ten consecuencias emocionais. A verdade non é emocionante. Non te enganes. O que che din dincho porque xa é irrelevante. Se fose importante, ocultaríancho. Ninguén che revelará nunca ningún secreto. Nin sequera intranscendente. As mentiras son moito máis estimulantes que os segredos. E a actualidade, esa forma informativa de despistar, é un saco de mentiras moi atractivas, e moi ben pensadas, para que o consumidor equivóquese, comente o que non debe e confese o que ha de delatarlle. Non hai cebo sen anzol. E o valor do anzol é directamente proporcional ao atractivo do cebo».