«Pensar, hoxe, volve ser unha aposta contra a depresión. Unha forma de alegría que non se engana nin quere enganar. Que se atreve a non saber para aprender de novo e que parte da convicción de que un mundo común non é o mundo que recoñecemos como noso, senón o mundo que non acaba connosco. As mellores loitas son aquelas que non terminaremos nós. As mellores historias, as que outros continuarán.Mariña Garcés, do prólogo. Este libro é a declaración dun compromiso. O compromiso é a disposición para deixarse comprometer, a ser posto nun compromiso por un problema non previsto que nos asalta e interpélanos. Nun momento no que a filosofía e a política buscan a comunidade como algo a recuperar e o común como algo a producir colectivamente, este libro propón un paso atrás: descubrir o mundo común no que xa estamos, queiramos ou non, implicados. Parte da pregunta polo nós e desemboca nunha voz en singular capaz de dicir «esta vida é miña». Apropiarnos da nosa vida é, hoxe, liberar a riqueza do mundo que compartimos. Para iso, o pensamento crítico necesita gañar unha nova perspectiva: a dun corpo involucrado na vida como problema común. Desde a arte e a cultura, a comunidade, as novas articulacións máis aló da clase e os debates entre identidade e a crítica ao universalismo liberal Garcés acompáñanos polos debates do noso tempo.