A ditadura franquista ábrese ao exterior para sobrevivir. É a España do desarrollismo, do 600, da chegada da televisión, do turismo internacional e dos grandes investimentos industriais. Nos barrios periféricos das urbes comézanse a construír altos bloques de pisos que contrastan coas casas modestas e as chabolas que os rodean. E nun barrio do sur de Madrid, un monstro inmortal nacido en 1816 conseguiu por fin o que sempre desexara: levar unha vida tranquila entre persoas que non sospeitan que as súas enormes mans cheas de cicatrices segaron a vida de moitos inocentes.
O monstro xurouse a si mesmo que non volverá matar, que nunca deixará que a dor e a rabia se apoderen de novo del. Está en paz. Ata que unha noite, o monstro escoita uns berros, abre a porta da súa casa e atópase a unha nena chorando no corredor… e as emocións que durante tanto tempo reprimiu volven espertar. É a hora de volver vivir. É a hora de volver amar... de volver sufrir... e de odiar.
Monstruo, a nova colaboración de David Muñoz e Andrés G. Leiva, tras 15 (Astiberri, 2021), é unha secuela de Frankenstein, a maxistral novela de Mary W. Shelley.