A vida está chea de etapas, algunhas preciosas e inesquecibles, outras máis difíciles e complicadas, o importante é saber cando hai que pechar cada unha delas.
A madurez non nos avisou. Apareceu de súpeto coa enfermidade de Lucía, que superamos como sempre o faciamos, estando unidas. Aparentemente, Laux, Sara, Lucía e eu eramos as mesmas catro amigas inseparables, pero as circunstancias da vida non nolo estaban poñendo fácil. A desilusión por un soño que se escapa entre as mans, ocultarlle a verdade a quen amas, ter que decidir entre a túa parella ou ser nai fixo que nos désemos conta do moito que cambiaramos. Seguiamos cheas de veráns e atardeceres, de risas e prantos, plenas de amizade incondicional e de luz, pero tamén de decisións difíciles de tomar, diferentes, ineludibles á nosa idade.
Entre elas, a máis importante para min non deixaba de repetirse na miña cabeza: Quería ser eu La Vecina Rubia? Podería soster o peso do anonimato sendo ela?