Roque Espino é un pequeno illote deshabitado rodeado de rochas e de farallóns como agullas que aparecen e desaparecen coas mareas. A navegación polas súas augas é unha trampa mortal nas que envorcaron moitas embarcacións. O illote necesita dun fareiro para previr os naufraxios, pero ninguén quere ese traballo. No Roque só hai area e rocas, lagartos, o cemiterio onde se foron enterrando os mariñeiros mortos que ao longo da historia foron deixando as baixamares, e soidade. Un mozo decide solicitar o posto e pasa alí toda a súa vida sen volver xamais a terra firme. Só relaciónase co barqueiro que lle trae as provisións, e coa súa 'outro eu' que descobre -ou que intúe- no seu interior.Para non perder a linguaxe, encarga a terra firme un gran dicionario enciclopédico ilustrado cuxos tomos estuda durante toda a súa vida. A enciclopedia é o seu único vínculo co resto do mundo.

XIX Premio de Novela Corta Diputación de Córdoba, 2018