Di Cometierra: «Deiteime no chan, sen abrir os ollos. Aprendera que desa escuridade nacían formas. Tratei de velas e de non pensar en nada máis, nin sequera na dor que me chegaba desde o bandullo. Nada, salvo un brillo que mirei con toda atención ata que se transformou en dous ollos negros. E de a pouco, coma se a fabricase a noite, vin a cara de María, os ombreiros, o pelo que nacía da escuridade máis profunda que vira na miña vida». Cando era moza, Cometierra tragou terra e soubo nunha visión que o seu papá matara a golpes á súa mamá. Esa foi só a primeira das visións. Nacer cun don implica unha responsabilidade cara aos outros e a Cometierra tocoulle un que fai a súa vida dobremente difícil, porque vive nun barrio onde a violencia, o desamparo e a inxustiza brotan en cada recuncho e porque alí as principais vítimas son as mulleres. Na persecución da verdade, no descubrimento do amor, no coidado entre irmáns, Cometierra buscará o seu propio camiño. Dolores Reyes escribiu unha primeira novela terrible e luminosa, lírica, doce e brutal, narrada cunha voz que nos conmove desde a primeira páxina.